Nanky de Vreeze

In de afgelopen jaren ben ik geleidelijk los geweekt van mijn leven als galeriehouder. Een galerie mogen bestieren is voor mij ongeveer het mooiste wat je als beroep kunt doen. Het eist veel van je uithoudingsvermogen, maar dat is iets wat je voor jezelf niet wilt weten. Je leven draait om de kunst! Er is voor mij tijdig een moment van bezinning gekomen en daar was en ben ik nog steeds blij mee. Temeer daar ik die rijke 45 jaar aan ervaringen met beeldende kunst nog volop in mij meedraag. Voorzichtig begon ik die ervaringen om te zetten in iets anders dan het mij bekende. Ik vond verf, een potlood, wat oude kistjes, papier en begon daar af en toe wat mee te spelen. Al snel kreeg ik daar zoveel plezier in dat ik eigenlijk niets anders meer wilde dan daarmee verder gaan. Ik verdiepte mij in verschillende mogelijkheden hoe objecten te maken. Want dat ik driedimensionaal wilde werken, werd mij tijdens de eerste zoektochten al duidelijk. Ook had ik ontdekt dat oud, gebruikt materiaal, het hergebruik der dingen, mij meer voldoening schonk dan nieuw. Alles kwam in aanmerking, heb inmiddels kasten vol met allerhande ‘spullen’, waardeloze ‘nietigheden’ die mij nog steeds goed van pas komen. En de dozen niet te vergeten. Deze zijn uiteindelijk de basis geworden van al mijn objecten, maar dan uitsluitend de buitenkant ervan. Zij vormden en vormen nog steeds het vaste gegeven van waaruit ik vertrek: een doos en een tafel vol ‘onzinnige vindsels’ . In deze zogenaamde chaos vind ik mijn vrijheid. Ik word uitgedaagd om keuzes te maken, verbindingen te leggen, lijnen te trekken, kortom om te creëren. Ik heb geen plan, niets is van tevoren bedacht, ik volg slechts mijn intuïtie tijdens het proces van het object-in-wording. Nagenoeg al het werk is abstract, esthetisch ook, het figuratieve laat ik achter mij. Stemming en sfeer zijn mijn trouwe metgezellen in het atelier.